چه جهان زيبايی می‌توانستيم بسازيم، اگر تمام نيرويی که در يک جنگ به هدر می‌رود در خدمت سازندگی به کار می‌گرفتيم. يک دهم از نيروی تلف‌شده در جنگ جهانی اول و بخش کوچکی از ثروتی که برای توليد تسليحات و گازهای سمی از ميان رفت، کافی بود تا زندگی بايسته‌ای برای انسان‌های کشورهای درگير جنگ فراهم آورد و از فاجعه گرسنگی و بيکاری جلوگيری کند.

ما امروز به همان اندازه که برای جنگ ايثار و ازخودگذشتگی نشان داديم، بايد در راه صلح نيز آماده فداکاری باشيم. هيچ چيز  مهم‌تر از مسئله صلح نيست. جز اين، هر آنچه می‌گويیم و هر آنچه انجام می‌دهیم، قادر به تغيير ساخت جهان نيست. اما شايد ندای ما بتواند در خدمت امری بزرگ قرار گيرد؛ ندايی که اتحاد انسان‌ها و صلح در جهان را فرياد می‌زند.